ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

 

 

Εργατική Πρωτομαγιά

Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται και η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή.
Το Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς  και οκτάωρο

Στην Ελλάδα το 1893, 2.000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας οκτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις .

Το 1936 κορυφώνονται οι διαδηλώσεις από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης.

Η φωτογραφία της μητέρας που  θρηνεί τον γιο της  μόνη στο μέσον του δρόμου,  ήταν η έμπνευση για τον Γιάννη  Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο. 
Το 1937 πια καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως «Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας»

"Επιτάφιος" του Γιάννη Ρίτσου

«Γιέ μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

και δε σαλεύεις, δε γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

Που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ' το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα

και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;

Πουλί μου, εσύ που μου φερνες νεράκι στην παλάμη

πώς δε θωρείς που δέρνουμαι και τρέμω σαν καλάμι;

Στη στράτα εδώ καταμεσίς τ΄ άσπρα μαλλιά μου λύνω

και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.

Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει

κι είναι σα να μου θύμωσε και σφαλιγμένο μένει.

Δε μου μιλείς κι η δόλια εγώ τον κόρφο δες, ανοίγω

και στα βυζιά που βύζαξες τα νύχια, γιέ μου μπήγω».

Κάθε χρόνο οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο δίνουν το  παρόν στις αγωνιστικές   κινητοποιήσεις της εργατικής Πρωτομαγιάς.